Jak mówić po angielsku bez akcentu, płynnie i z humorem

Cele kursu

Kurs jest kontynuacją i zarazem rozszerzeniem poprzednich edycji oferowanych przez prowadzącego przedmiotów pt. „Jak mówić płynnie po angielsku” i „Jak pozbyć się akcentu w języku angielskim”. Skierowany jest zarówno do osób, które uczestniczyły w poprzednich kursach, jak i do nowych słuchaczy. Zakłada interaktywną formę i elastyczne podejście do potrzeb uczestników. Celem kursu jest praca nad poprawieniem płynności, rytmu, przycisku i intonacji w brytyjskiej odmianie języka angielskiego oraz korekta najczęstszych błędów w wymowie angielskiej popełnianych przez Polaków, a także obnażenie powszechnych, związanych z nią błędnych przekonań. Ponadto kurs zakłada zaznajomienie uczestników z najważniejszymi różnicami w wymowie brytyjskiej i amerykańskiej oraz udzielenie odpowiedzi na wszystkie pytania nurtujące uczestników dotyczące wymowy oraz jej związków z pisownią (m.in. homofony, homografy, „fałszywi przyjaciele”). Kurs skierowany jest do osób posługujących się językiem angielskim przynajmniej na poziomie A1 (początkujący), lecz również bardziej zaawansowanych.

Tematyka kursu

Program kursu obejmuje następujące zagadnienia (ze zmiennym punktem ciężkości – po uzgodnieniu z uczestnikami):

1) krótkie wprowadzenie do transkrypcji fonetycznej – jak samodzielnie odczytać w słowniku wymowę danego słowa;

2) prezentacja najważniejszych przykładów niemych liter w j. angielskim;

3) korekta najczęstszych błędów w wymowie angielskiej popełnianych przez Polaków (różnice w wymowie długich i krótkich samogłosek (np. sheep vs. ship, look vs. Luke itp.), wymowa dźwięcznego i bezdźwięcznego „th”, wymowa samogłosek /æ/ i /ʌ/ np. cat vs. cut, wymowa „-ing” i inne – selekcja dźwięków w zależności od decyzji grupy;

4) wprowadzenie do najważniejszych różnic dot. wymowy i pisowni pomiędzy brytyjską i amerykańską odmianą języka angielskiego;

5) zaznajomienie uczestników z zasadami użycia i funkcjonowania połączeń międzywyrazowych w celu wyeliminowania zbędnych pauz między wyrazami i poprawienia płynności i naturalności wypowiedzi;

6) zaznajomienie uczestników z zasadami użycia i funkcjonowania redukcji samogłosek w nieakcentowanych i słabo akcentowanych sylabach w języku angielskim (dźwięk „schwa”) oraz z innymi mechanizmami zachodzącymi między sąsiadującymi dźwiękami;

7) ćwiczenia w zakresie rytmu, przycisku i intonacji;

8) wyjaśnienie wszystkich kwestii dotyczących wymowy języka angielskiego nurtujących słuchaczy;

9) wskazanie sposobów i źródeł służących do dalszego samodoskonalenia się.

Efekty uczenia się

Po ukończeniu kursu uczestnik potrafi poprawnie fonetycznie i płynnie czytać i wypowiadać teksty o średnim i wysokim stopniu trudności, świadomie używa połączeń międzywyrazowych (tzw. linking sounds) oraz redukcji samogłosek w nieakcentowanych i słabo akcentowanych sylabach. Uczestnik potrafi również samodzielnie odczytać transkrypcję fonetyczną wyrazów w słowniku, rozpoznać nieme litery (tzw. silent letters) oraz odróżnić wymowę brytyjską od amerykańskiej.

Metody pracy

Ćwiczenia w laboratorium językowym oparte na czytaniu, słuchaniu i odtwarzaniu żartobliwych tekstów, łamaczy językowych (ang. tongue twisters), skeczów (humor brytyjski, m.in. Monty Python’s Flying Circus, Fawlty Towers [Hotel Zacisze]), gier słownych i limeryków, ilustrowane licznymi i powszechnie znanymi przykładami z popkultury. Praca w parach, grupach oraz korekta i pomoc ze strony wykładowcy. Dobór i kolejność pracy z poszczególnymi tekstami opiera się na progresji od pojedynczych zdań, monologów, krótkich dialogów i humorystycznych wierszyków z elementami aliteracji do rozbudowanych dialogów o zróżnicowanej dynamice najbardziej zbliżonej do naturalnej konwersacji. Prowadzący udostępnia wszystkie potrzebne materiały (zarówno teksty, jak i materiały multimedialne) w wersjach cyfrowych.

Wykorzystywana literatura:

1.      Janicki, K., (1995). Elements of British and American English, Poznań: Kantor Wydawniczy SAWW

2.      Mackenzie, Munro M. D. (1967). Modern English Pronunciation Practice, London: Longman

3.      Nadstoga, Z.; Sobkowiak, W.; Stefańska, M. (1994). Limericks. O limerykach i języku angielskim pół żartem, pół serio, Włocławek: Altravox Press

4.      O’Connor, J.D.; Fletcher, C. (1991). Sounds English, Singapore: Longman

5.      Reszkiewicz, A. (2005). Correct Your English Pronunciation, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN

6.      Sobkowiak, W. (2001). English Phonetics for Poles, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie

7.      Swan, M. (1993). Practical English Usage, Hong Kong: Oxford University Press

8.      Vaughan-Rees, M. (1994). Rhymes and Rhythm. A Poem-based Course for English Pronunciation, Hong Kong: Macmillan Publishers Ltd.

9.      Watcyn-Jones P., (2000). Fun Class Activities Book 1 & 2. Games and Activities for Teachers, Spain: Pearson Education Ltd & Penguin Books Ltd.

10.  Wells, J., C. (1993). Longman Pronunciation Dictionary, Hong Kong: Longman Group UK Limited